1.
Binding is bij
beton het proces waarbij cement en water een reactie met elkaar aangaan waardoor het materiaal hard wordt
(opstijft). Een belangrijk gegeven bij binding is de snelheid waarmee de binding vordert, tot het materiaal een bepaalde
consistentie heeft bereikt om de specie goed te kunnen verwerken en het tijdsbestek waarin die specie verwerkbaar is.
Bij de chemische binding van cement en water komt warmte vrij; het is een exotherme reactie. Verder bevordert
het toevoeren van warmte de snelheid van de binding. Er zijn speciale hulpstoffen
die de binding uitstellen (om de specie langer te kunnen verwerken) of juist
bevorderen (om sneller een gewenste hardheid te bewerkstelligen).
"Voor de verwerkbaarheid is de Vicat-proef gedefinieerd waarbij het begin van de binding is gedefinieerd als het tijdstip waarop de naald nog een bepaalde indringdiepte bereikt. Op dezelfde manier kan ook het begrip einde binding worden vastgelegd, namelijk het tijdstip waarop de naald juist niet meer in de pasta dringt."
Eng. (van beton) set, setting; begin van de binding is initial
set; chemische binding is chemical bond
2.
Binding is soms een ander woord voor het aan elkaar kleven van materialen
(hechting). Denk hierbij aan een bindmiddel
zoals kunsthars bij epoxyvloeren.
(Ook cement is een bindmiddel maar hiervoor geldt een chemische binding zoals
onder uitleg 1 is vermeld.)
Eng. (de algemene betekenis
van binding) bond, adhesion