Ook:
ZVB. Zelfverdichtend beton is extreem vloeibare
betonspecie. De vloeimaat
is vaak > 700 mm. Zonder trillen kan zelfverdichtend beton in
complexe bekistingen worden gegoten of gepompt. Het kan zowel voor
prefab als voor stortklaar beton toegepast worden. Belangrijk voor
zelfverdichtend beton zijn de derde generatie plastificeerders en
de fijne vulstoffen.
Zelfverdichtend beton kan populair worden bij ontwerpers omdat het nieuwe perspectieven opent voor de
vormgeving.
Voordelen van zelfverdichtend beton zijn o.m.:
- zeer geschikt voor beton met een hoge wapeningsgraad (veel wapening met nauwe tussenruimten zijn nu geen
probleem meer)
- geeft meer ontwerpvrijheid aan de architect
- een gladder oppervlak na ontkisten (mooier schoon beton,
geen grindnesten en waterafscheiding, geen luchtbellen in het
uiteindelijke beton)
- vult de bekisting beter (gecompliceerde
vormen worden goed gevuld; de mal
wordt zeer goed gevuld, het uiterlijk is beter dan normaal zichtbeton)
- geen trilnaalden nodig
- storten gaat sneller en gemakkelijker
- geen warmtetoevoer nodig om 's
nachts te harden
- nauwelijks extra egalisatie nodig bij vloeren
- de hoge dichtheid geeft een duurzaam beton.
Nadelen zijn er niet veel:
- de iets hogere prijs van de betonspecie
door de superplastificeerders en vulstoffen (hoewel arbeidsintensief
trillen e.d. geld besparen; doordat vaker zelfverdichtend beton wordt
toegepast, is dit al nauwelijks duurder meer)
- het samenstellen van zelfverdichtend beton is gecompliceerder dan van normaal
beton.
Vroege voorbeelden die in zelfverdichtend beton zijn uitgevoerd:
Oceanium Diergaarde Blijdorp Rotterdam (foto boven, links) en tunnelelementen
HSL Barendrecht (foto boven, rechts). Afbeelding rechts: door te "spelen" met mengsels, door de
consistentie zó te maken dat de vloeimaat en de trechtertijd
gevarieerd worden, kan men de gewenste vorm van zelfverdichtend beton
fabriceren.
Onder meer Flowcrete van Mebin
is een zelfverdichtende betonspecie. Andere leveranciers zijn bv. EBC
en AB-FAB (prefab van
zelfverdichtend beton)
Het concept van zelfverdichtend beton is afkomstig van de Japanse prof. Hajime Okamura
(1986). Ingegeven door vaak optredende gebreken en "onhandigheden" van
beton moest het nieuwe beton in staat zijn:
- elke hoek van de bekisting te bereiken, ook de lastige hoeken
- al het gewapend staal voldoende dekking te geven
- zonder trillen tot verdichten te komen (zelfverdichtend)
- de homogeniteit te behouden (er mag geen ontmenging van de bestanddelen
optreden)
- geen uitbloeiingen te veroorzaken
- en uiteraard minimaal dezelfde sterkte te geven als normaal beton.
Het eerste prototype van zelfverdichtend beton is ontwikkeld door prof. Ozawa
van de Universiteit van Tokyo (1989).
