Smakgrond
is de grond die door een grondwerker (graver, spitter, polderjongen) vanuit een
ontgraving direct op de wal kan worden geworpen. Dit kwam bv. voor bij een
ontgraving voor een sloot.
Wanneer de hoogte waarover de grondmassa "gesmakt" moest worden meer
dan 1,5 m was dan werd een extra niveau aangelegd, een banket, waarop een
volgende graver de smakgrond op de spade opving en verder smakte. Deze situatie
werd "haken" genoemd.
Afbeelding uit het boek Waterbouwkunde II van Bolderman en Dwars (Uitgeverij
L.J. Veen, 1968, met dank aan Rob van der Hel).
Het woord smakken betekent smijten (het Middelnederlands kende smacken al
als neergooien, smijten).
