Klei
is een grondsoort die bestaat uit
fijne platte gesteentefragmenten en mineraaldeeltjes met een korrelgrootte kleiner dan 0,002
mm (< 2 micrometer; de benaming van deze kleine deeltjes is lutum).
We onderscheiden zeeklei en rivierklei naar de plaats van ontstaan, het
is daarmee een afzettingsmateriaal (een sedimentair
gesteente).
Door de fijne, platte deeltjes
(plaatjes) is
klei een goede afsluiter van water en wordt als zodanig toegepast bij bv. dijken, sloten, singels. De
kleur van klei is grijsachtig, bij rivierklei soms bruinig door oxidatie van
ijzerdeeltjes.
Klei
met weinig zand wordt vette klei genoemd, klei met veel zand magere klei. Slappe klei is klei met weinig binding tussen de bestanddelen, stijve
klei met veel binding. Jonge klei is klei die in de laatste geologische periode(n) is afgezet.
Diep liggende klei is vaak oude klei.
Door uitdrogen of door druk gaat klei inklinken:
het poriënwater verdwijnt uit de kleimassa wat de binding tussen de
kleideeltjes sterk verlaagt. Dit inklinken is zeer nadelig voor bv. oude gebouwen die
gefundeerd zijn op een kleilaag. Verder zorgt klink voor bodemdaling. De foto
onder geeft een impressie van krimpscheuren
(craquelé) in uitgedroogde klei.
korrelgroottes van klei tot blokken, met
benamingen en toepassingsgebieden:
de klei-leem-zand-driehoek (nen 5104):
Eng. clay; blauwe klei is blue clay; bonte klei is mottled clay,
variegated clay; grindhoudende klei is gravelly clay; jonge klei is Holocene
clay; kalkhoudende klei is calcareous clay, limey clay; leemhoudende klei is
loamy clay; magere klei is lean clay; vette klei is fat clay; slappe klei is
soft clay; stijve klei is stiff clay; vuurvaste klei is fire clay, refractory
argil; zware klei is heavy clay
Klei
is een grondsoort die bestaat uit
fijne platte gesteentefragmenten en 
