De
betondekking van een betonnen constructie is de afstand tussen de buitenkant van
het beton (het oppervlak van het beton) tot
het dichtstbijzijnde wapeningsstaal.
Primair doel van de betondekking is vooral het staal van de
wapening te vrijwaren van chloriden (en vocht en zuurstof) omdat anders het
staal gaat roesten. Deze corrosie laat
het staal zwellen waardoor het beton wordt weggedrukt, er scheuren
ontstaan en uiteindelijk het beton zijn functie verliest (opvangen van vooral
trekkrachten in het beton). Verder werkt de betondekking mee om de trekkrachten
in het beton(staal) te "spreiden".
De minimale betondekking is afhankelijk van de eisen die aan het beton worden
gesteld:
- milieuklasse (een chemisch
agressiever milieu vereist een grotere dekking)
- sterkteklasse (kwaliteit van het
beton)
- duurzaamheid (levensduur).
Een goede betondekking is ca. 40-50 mm, afhankelijk van de situatie (zie ook bv.
NEN-EN 020 bij milieuklasse waar
waarschijnlijk, gezien de ervaringen de laatste jaren, nog te geringe dekkingen
staan vermeld).
Om de minimale betondekking mogelijk
te maken kan gebruik worden gemaakt van afstandhouders
op de wapening.
De maximale betondekking is afhankelijk van de constructie: bij een te grote
betondekking kan het wapeningsstaal niet voldoende meewerken om de krachten op
te vangen.
De betondekking kan met speciale meters worden onderzocht (betondekkingsmeters,
wapening-detectoren).
