1.
In
de Romeinse tijd is een basilica een groot stenen gebouw met een
houten kapconstructie met
openbare functies als markplaats en als podium van rechtspraak.
De middenbeuk is hoger dan de zijbeuken en ook de
middenbeuk is van vensters voorzien. Aan het einde van de basilica was
de apsis, een halfronde uitbouw.
Basilica
betekent eigenlijk "koninklijke zaal" naar het Oudgriekse
basileios, koning.
Afbeeldingen uit Geschiedenis
van de Bouwkunst van Van den Heuvel en Verbrugge (1996).
Zie
ook Romeinse bouwkunst.
Eng. basilica